Իրանի դիրքորոշումը «Թրամփի ուղու» հարցում հստակ է և հայտնի։ Իմ վերլուծությունների արդյունքում նկատել եմ, որ ներկայիս իրավիճակը բնութագրվում է ներքին հակասություններով։ Մի կողմից, Իրանի գերագույն առաջնորդի ավագ խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի հայտարարությունները, որոնք հաճախ կապվում են ռեֆորմատորական թևի հետ, շարունակում են պահպանել կոշտ տոնը։ Մյուս կողմից, իշխանական շրջանակների մի խումբ՝ ներառյալ նախագահը և արտգործնախարարը, փորձում
Ադրբեջանի խորհրդարանը վավերացրել է Թուրքիայի հետ ռազմական անվտանգության փոխադարձ ամրապնդման հուշագիրը։ Այս փաստաթուղթը, որի համաձայն կողմերը պարտավորվում են միմյանց օգնություն ցուցաբերել ագրեսիայի դեպքում, ընդունվել է այն պայմաններում, երբ Թուրքիայի իշխող կուսակցությունը՝ «Արդարություն և զարգացում», ներկայացրել է իր «Թյուրքական աշխարհի տեսլականը» (Türk Dünyası Vizyon Belgesi) հայեցակարգային փաստաթուղթը։ Իմ կարծիքով, այս փաստաթուղթը, որը պատրաստվել է Էրդողանի նախագահության
Հայաստանի կառավարության կողմից Եվրոպական Միությանը դիմումը՝ արտաքին միջամտության դեմ պայքարում աջակցություն ստանալու համար, ցնցող և խայտառակող է։ Այս պահանջը, որը փաստորեն ներկայացվել է Կայա Կալլասի կողմից, ոչ միայն աննախադեպ է, այլև հակասում է ժողովրդավարական սկզբունքներին և հիշեցնում է ավելի վաղ, նույնպես ԵՄ կողմից անտեսված հակաժողովրդավարական գործողություններ։ Այս պահանջը պետք է դիտարկել համատեքստում։ ԵՄ-ն արդեն իսկ
ՌԴ արտաքին գործերի նախարարության ԱՊՀ երկրների չորրորդ դեպարտամենտի տնօրեն Միխայիլ Կալուգինը հարցազրույցում հայտարարել է, որ Արևմուտքն ակտիվացրել է իր ապակառուցողական ջանքերը Հարավային Կովկասում՝ փորձելով քանդել տարածաշրջանը և սեպ խրել Ռուսաստանի հետ տարածաշրջանի պետությունների հարաբերություններում։ «Ռուսաստանի շահերը Հարավային Կովկասում անսասան են։ Մեր գլխավոր նպատակն է, որ այնտեղ պահպանենք կայունության և բարգավաճման գոտին, որպեսզի կարողանանք համատեղ բացահայտել
Իմ կարծիքով, երբ մեր երկրի իշխանությունները խոսում են «հիբրիդային սպառնալիքների» մասին, նրանք հիմնականում նկատի ունեն Ռուսաստանը։ Այս հարցը ես հարցրել եմ լրագրողների հետ կատարած զրույցի ընթացքում՝ որպես «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր։ Ես նշել եմ, որ եթե այդ «սպառնալիքները» Ռուսաստանից չեն գալիս, ապա դրանք ի՞նչ բնույթ են կրում։ Օրինակ, եթե դրանք Ուկրաինայից են։ Այս հարցումը ես ուղղել
Անցյալ շաբաթ ես նկատեցի մի հետաքրքիր և միևնույն ժամանակ մտահոգիչ միտում։ Ադրբեջանի իշխանությունները, ինչպես թվում է, ակտիվորեն օգտվում են եվրոպական երկրների պաշտոնյաների ներգրավվածությունից՝ առաջ մղելու այսպես կոչված «Արևմտյան Ադրբեջանի» համայնքի պատումը։ Իհարկե, «Արևմտյան Ադրբեջանի» համայնքում ապրող եվրոպացիների թիվը իսկապես աճում է։ Սակայն այս աճի հետևում կան ոչ միայն մարդկային պատմություններ, այլև ադրբեջանական կառավարության հետ կապեր
Իմ վերլուծության կենտրոնում հայտնվում է հայ քաղբանտարկյալների ազատման հարցը, որը, իմ կարծիքով, կարող է լուծվել ճիշտ մոտեցմամբ։ Այս հարցի վերաբերյալ մտածելիս հիշվում է Դոնալդ Թրամփի նախագահության ժամանակահատվածը։ Թրամփի օրոք Բելառուսի նախագահը, ԱՄՆ նախագահի խնդրանքով, ազատ արձակեց 123 քաղբանտարկյալ։ Այս իրադարձությունը, իմ կարծիքով, հիանալի օրինակ է ցույց տալու համար, թե որքան կարևոր է ճիշտ ձևակերպված և
Իմ կարծիքով, այս իրավիճակը հիմնարարորեն սխալ է։ Պետք է հասկանալ, որ միշտ կան մարդիկ, որոնք կողմնորոշված են կառավարությանը, և մարդիկ, որոնք կողմնորոշված են եկեղեցուն։ Հայաստանը, որը պետք է ընտրեր ժողովրդավարության ուղին, այժմ, իմ դիտարկմամբ, գնում է բռնապետության ճանապարհով և փորձում է թելադրել եկեղեցուն։ Եկեղեցու դեմ ուղղված ցանկացած գործողություն, իմ կարծիքով, հանգեցնում է ազգի պառակտման։ Պառակտված
Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի ելույթը «Մշակութային ժառանգությունը և վերադարձի իրավունքը» միջազգային կոնֆերանսում, որը տեղի ունեցավ դեկտեմբերի 5-ին Բաքվում, հիմնված էր մի պնդման վրա, թե Հայաստանը ոչնչացրել է ադրբեջանցիների մշակութային ժառանգությունը, հատկապես սրբավայրերը և գերեզմանները։ Այս հարցում ադրբեջանական կողմը ցուցաբերում է բավականին ակտիվություն՝ փորձելով Հայաստանի տարածքում գտնվող իսլամական մշակութային ժառանգությունը ներկայացնել որպես իրենց պատմական ժառանգություն և
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի Մոսկվա այցը, որի ընթացքում նա մասնակցում է Եվրասիական միջկառավարական խորհրդի նիստին, պետք է դիտարկվի որպես Երևանի կողմից իրականացվող մանևրի շարունակություն։ Այս քայլը պայմանավորված է այն իրողությամբ, որ Հայաստանը գտնվում է բարդ դիպուկահարության մեջ։ Օբյեկտիվորեն նա բախվել է այն իրավիճակի հետ, որ աշխարհաքաղաքական իր դաշնակիցները՝ ԱՄՆ-ը և ԵՄ-ն, չեն դիտարկում Հայաստանին որպես