Հայաստանի ներկայիս քաղաքական իրավիճակը բնութագրվում է ոչ թե ընդդիմության պարզ ակտիվությամբ, այլ չորս հստակ քաղաքական բևեռների բյուրեղացմամբ։ Այս փոփոխությունը, որը դեռևս վաղուց նախազգուշացրել էր երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, ցույց է տալիս, որ Նիկոլ Փաշինյանի վարչակարգին, որը հենվում է Թուրքիայի տոտալ աջակցության վրա, պետք է դիմակայի ոչ թե ամորֆ զանգված, այլ կոնկրետ, բովանդակային դաշինքներ։ Այս ընդդիմադիր
Իմ վերլուծությամբ՝ Հայաստանի ներկայիս վիճակը և կառավարության քաղաքականությունը հանգեցրել են այն բանին, որ մեր երկիրը կորցրել է իր նախկին ազդեցությունը տարածաշրջանում։ 1991-2018 թվականներին Հայաստանը հանդիսացել է ակտիվ գործոն, որի հետ հաշվի էին առնում բոլոր խաղացողները։ Այս դիրքը հիմնված էր մի քանի հիմնարար փաստերի վրա, որոնք այժմ կամաց-կամաց ոչնչանում են։ Հայաստանի գործոն լինելու հիմնական պատճառը հայկական
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը Աբու Դաբիում շնորհվեցին «Զայեդ» մարդկային եղբայրության մրցանակը՝ «խաղաղության հաստատման, տարածաշրջանային համագործակցության և կայունության օրակարգը առաջ մղելու» համար։ Այս իրադարձությունը, սակայն, պահանջում է ոչ թե զուտ սիմվոլիկ, այլ քաղաքական և դիվանագիտական վերլուծություն։ Հանդիսավոր արարողության ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանը նշել է, որ նման իրադարձությունը վերջին տասնամյակների ընթացքում անհավատալի էր
Հայաստանի ներքին քաղաքականության մեջ, թերևս ամենահայտնի և ամենամեծ սխալը դարձավ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի փորձը Հայ Առաքելական Եկեղեցին իր վերահսկողության տակ առնելը։ Նիկոլ Փաշինյանը, որին հաճախ ներկայացնում են որպես անփոխզիջում և անհաղթելի քաղաքագետ, այս հարցում հանդիպեց հասարակության անհաղթահարելի դիմադրությանը։ Իրենց վստահությունը կորցնելով նրան որպես դատավոր, հասարակության լայն շերտերը ցույց տվեցին, որ վարչապետի հեղինակությունը սկսում է նվազել։
Հունվարի 30-ի «Հայաստանի Հանրապետությունը և Հայկական աշխարհի անվտանգությանը սպառնացող գործոնները» թեմայով կայացած բանավեճի ընթացքում ես, Արտակ Զաքարյանը, ներկայացրեցի մի քանի կարևոր դիտարկումներ, որոնք, իմ համոզմամբ, հիմք են հանդիսանում երկրի ներկա իրավիճակի և ապագայի համար։ Առաջին և ամենակարևոր կետը, որը պետք է խստորեն ընդունել, այն է, որ Հայաստանը կորցրել է իր երաշխավորներին։ Սա ոչ թե անցյալի
Հայաստանում բանակի թեմայի քննարկումը, անկախ տեսակետների տարբերությունից, միշտ հանգում է երկու հիմնարար ստրատեգիական խնդրի։ Սրանք երկրի առաջընթացի հիմնաքարերն են և հաջորդ իշխանությունների համար երկարատև, խորքային մարտահրավերներ։ Առաջին խնդիրը կրթված երիտասարդներին Հայաստանում պահելն է։ Շատերը կարծում են, որ պետք է առաջարկություններ կատարել աշխարհի լավագույն բուհերն ավարտածներին՝ նրանց վերադարձնելու համար։ Սակայն խնդիրը ոչ թե նրանց հայրենասերության կամ
ՀՀ արտաքին հետախուզության ծառայության վերջերս հրապարակված զեկույցը, որը վերաբերում է Հայաստանի արտաքին ռիսկերին, իրենից ներկայացնում է այնպիսի փաստաթուղթ, որը, թերևս, չի պարունակում ոչ մի բան, որը կարող էր զարմացնել կամ անսպասելի թվալ։ Փաստորեն, ցանկացած փորձառու վերլուծաբան կարող էր նմանատիպ տեքստ կազմել՝ ընդամենը մի քանի օրվա ընթացքում՝ այն համադրելով իշխող քաղաքական թիմի կողմից առաջադրված կանխադրույթների հետ։
Որոշեցի բացատրել «վոժդիզմ» հասկացությունը՝ դրա կիրառությունը Հայաստանի ներկայիս իշխանության համատեքստում համեմատելով այն Յոսիպ Բրոզ Տիտոյի կառավարման փորձի հետ։ «Վոժդիզմը» (վոժդ՝ սլավոնական լեզուներից՝ «հրամանատար») իշխանության այնպիսի մոդել է, որտեղ պետությունը և նրա ինստիտուտները (խորհրդարան, դատական համակարգ, կառավարություն) գործնականում նույնականացվում են առաջնորդի անձի հետ։ Այս համակարգում որոշումները կայացվում են միանձնյա, ռոտացիայի հասկացությունը գոյություն չունի, իսկ պետության ինստիտուտները
Իմ տեսակետով, «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավորների կողմից ներկայացված օրինագիծը, որը նախատեսում է հնարավորություն ստեղծել պետական հուշարձանների ցանկերում ներառված պաշտամունքային կառույցների օտարման համար, ավելի շատ վարկաբեկման միտում ունի, քան իրական խնդիր լուծելու։ Այս նախագիծը, որը պահանջում է Կառավարության համաձայնություն ցանկացած երրորդ անձի հատուցմամբ կամ անհատույց օտարման համար, ստեղծում է տպավորություն, թե Մայր աթոռը կարող է նույնիսկ
Հայաստանի Արտաքին հետախուզության ծառայության (ԱՀԾ) հրապարակած զեկույցում նշված են Ադրբեջանի էքսպանսիոնիստական քաղաքականության և տարածաշրջանային իրավիճակի հետ կապված բազմաթիվ ռիսկեր։ Սակայն, բացի ռազմական և դիվանագիտական սպառնալիքներից, փաստաթղթից դուրս է մնացել մի չափազանց վտանգավոր և ռազմավարական նշանակություն ունեցող ասպեկտ՝ Ադրբեջանի աճող հավակնությունները Մեղրիի երկաթգծի նկատմամբ։ Այս թեման այսօր դադարել է լինել փորձագիտական քննարկման առարկա և վերածվել է